Egoismo vs felicidade

O único egoísmo aceptable é aquel no que un desexa a felicidade allea para ser el feliz.


"Eu se vira a un amigo feliz sería feliz, e alegraríame por el aínda que me gustara que esa felicidade lla puidese dar eu"

Pode sonar ata hipócrita, pero é certo, debo ser demasiado tonta.. pero alegrome cando alguen triunfa...non teño capacidade de liderazgo nin competitividade, vale, e que?

Dandome conta de que se no teu curriculum pos "competitivo", conseguirás entrar antes que se pos "boa persona".

Algo que nunca cambiará...unha boa acción borra mil das malas...unha mala acción borra todas as boas...triste pero certo..."dime que cojones se valora?"

E isto aplicase sempre, sempre e sempre

O sabor da decepción

A decepción ten un distinto sabor en cada boca. Non o dubides. A que sabe? Pois non o sei, sopoño que amarga..como todos os "sentimentos" feos de hoxe en día. Debe ser como tomar unha tónica sen ganas, cando non a esperas, como se alguen quixese que botaras todo fora aínda cando ti non tes ningun malestar. É iso, facer dunha situación bonita algo que xa non che faga tanta gracia.

De que falo?

Falo de ter que gardar as apariencias, para non incomodar a ninguen, facer como se nada pasara cando pasa algo, como se toda a tua vida dependera do resto. Vamos, falasme cando eu quero, non cando ti queres. Non depende dunha mesma, non lle queres facer dano a ninguen e esqueceste de que danas o máis importante, danaste a ti mesma, por respeto, cariño ou por medo.

O medo é unha merda por certo, impídeche facer algo, o medo é de cobardes. Pero non nos damos conta de que a propia situación temeche máis a ti que ti a ela (si, como se dun can se tratara). O medo tan so te levará a arrepentirte de algo que non fixeches, a fin de contas non eran tanto como o pintabas naquel momento, magnificas todo, si.


E volvendo o tema que me vou polas pólas... a peor decepción sempre será aquela que non esperas, e o que máis che doe e que a xente que te quere prefira non verte feliz... pero de verdade esa xente te quere? como? Todo é moi estraño, as veces o único que queres é que por unha vez alguen se alegre por ti.


Se feliz un instante e ese instante será a tua vida. (Pero se non hai con quen compartir a felicidade de que che sirve ser feliz?)


Estou magnificando todo novamente, pero son cousas que pasan... É mellor plantexarse moitas cousas antes de facerte pasar por amigo... non confundir cousas non? Non sei, outra espiña que tiña clavada.

E chega un momento no que te das conta de que calquera cousa que ti fagas vaille facer mal a alguen, calquera dos dous camiños será perxudicial. Dará igual o boas que sexan as tuas intencions. Todo, absolutamente todo, é un arma de doble filo.

Aquelo que de repente che quita un sorriso é o mesmo que un minuto máis tarde te inunda de tristeza.

Igual non podes manexar todo. Igual é máis sinxelo deixarse levar e punto. Por moi mal que quede, por moi egoista que pareza.Polo que doe ver que defraudas a alguen.

Defraudar a alguen. Nisto non doe o simple feito de fallar, doe moito máis que unha persoa que un día esperou algo de ti, alguen que para ti é moi grande, deixa de ter esas ideas e de esperar nada, para convertirse tan so nun coñecido máis. Sentir que non podes facer nada é como unha pequena espiña nesa parte do corazon que ocupaba esa persona.

Sopoño que a xente espera demasiado de ti. Tranquila, afortunadamente iso gañachelo ti co tempo. Ao fin e ao cabo non podes comprar o alto que unha persona te sube na sua vida, o que espera de ti..

Canto mais esperas de alguen, antes te defraudará. Teno claro, podes seguir sorrindo ao coñecer xente que vale a pena, que merece que confies nela, que non te quere defraudar, ou deixar de fiarte da xente, e seguir así a monotonía dos días, con malas caras, e baleiro de toda empatía.

Eu sempre dixen que prefiro mil veces que me defrauden a defraudar. Si, tamén niso son unha egoista.

La bruja de Portobello

“Para mí, el amor lo llena todo. No puede ser deseado, porque es un fin en sí mismo. No puede engañar, porque no está relacionado con la posesión. No puede estar encarcelado, porque es como un río, y se desbordará. El que intente encarcelar el amor tiene que cortar la fuente que lo alimenta, y en ese caso, el agua que ha conseguido juntar acabará estancada y podrida.”

“El amor no es un hábito, un compromiso, ni una deuda. No es lo que nos dicen las canciones románticas; el amor es. Es ése el testamento de Athena: el amor es. Sin definiciones. Ama y no preguntes demasiado. Sólo ama.”

Quizais a mellor definición que atopei para algo totalmente indefinible, algo tan grande e finito que parece irrisorio tentar definilo. Algo que é e punto. Sempre me gustaron os libros que che deixan pensando un pouquiño e che fan quitar grandes conclusións. "La bruja de Portobello" un libro que che pode axudar a crer máis en tí mesmo, ou acabar cuestionandoo todo. Recomendable. Si, pensaredes que un libro que che fai chegar a esas cousas é o típico para xente con baixa autoestima...pero non dixen que fora un libro de autoaxuda. Dos feitos dos outros tamen se pode aprender, sen sair escaldado.