Coa etiqueta de citaCións poñerei as frases ou cousas así que me gusten ou que me resulten curiosas ou me fagan gracia.

A primeira que deixou é unha que escoitei por casualidade na TVG, e que me fixo moita gracia

"Que contento ves... Pareces o gato que papou a manteiga"

Sen palabras..

Aínda quedan palabras bonitas, e xente que é capaz de encher palabras normales de sentimento e convertilas en fermosas...

Xa, xa sei que ando algo embobada con Nach, pero buff, non me canso de ver este video, a capacidade de improvisación é increible, e cada vez que o vexo poñenseme os pelos de punta.


E o programa en sí, encantame.

Improvisación Nach e Ismael Serrano en No disparen al pianista.

Empatía dun neno

Situación : Parada de bus Elviña
Modo : Esperando á cola para subir ao bus.

Hoxe sorprendeume un neno.
Os nenos sempre sorprenden, pero dinme conta de que deberiamos aprender moito deles.
Estando nas condicións arribas indicadas, diante de min habia unha muller co seu fillo que tería 6 anos.
O neno ollaba todo o que habia ao seu redor. E falaba con sua nai.
Enton agarrouna pola man e tirou por ela e sinalou ao outro lado da rúa. Había unha estructura de cemento (podería decir rollo, movida ou chisme, é que non sei moi ben para que sirven, deben ser de adorno) tirada no chan e partida á metade. "Mira mamá, que pena". E o neno puxo cara de pena, entristeceuse, en serio. "¿Quien lo habrá tirado y roto?". Quedeime abraiada, porque nós non lle damos importancia ao "vandalismo"(?¿), e sen embargo un neno, con 6 anos, sorprendese e sinte empatía co que lle rodea.

Claro que nós xa levamos visto máis cousas e estamos "curados de espanto", pero con isto tamen perdimos a empatía co que nos rodea. E iso chega a ser preocupante. Neste caso é algo artificial, pero podería perfectamente ser algo natural, unha "estructura natural". Sopoño que nos falta algo de conciencia...








O neno sorprendeuse con "aquela desorde" e a min sorprendeume como a desorde pasa inadvertida en moitos de nós. Vemos a desorde coma orde, e así non facemos nada, porque pensamos que "está ben".

Creo que esquezo algo

Tan só era outra vez máis,

outra desas veces que sintes que esqueciches algo,

intentas memorizar unha por unha o que acostumabas a meter nesa maleta,

o trato que tiñas coa xente,

a maneira na que comezabas a falar con elas sen máis,

as verbas surxian de ti sen nin sequera pensalo.

Pero non o lembras,

e non te das conta de porque segue en ti esa sensación de “creo que esquezo algo”,

actuas como de costume, pero algo falla,

antes habia confianza, con ela era todo máis sinxelo,

a maleta estaba completa.

A confianza basase no respeto,

se perdes o respeto enton acabas de matar á mismisima confianza.

Non esqueciches nada, tan solo cambiaches unha cousa por outra,

o respeto polo rencor, así de simple. Pero a confianza non funciona co rencor.

El amor viene y va

Simplemente, tremendas letras, solo con ler isto xa sinto algo e ao escoitalo estremeceseme a pel,








[...]
hasta que un hada aparecio de repente en mi mente iluminando un corazon inerte me hablo y me dijo que el nunca se va para siempre que el amor camina libre como el alma de la gente que no entiende de añoranzas ni lamentos que solo vuelve cuando siente que llego el momento ahora se que el amor fuera de nosotros solo es viento necesita de un cuerpo donde hallar cobijo y tiempo para madurar


en estos tiempos de huida el amor viene y va
cuando todo esta perdido otra luz vendra
matara el frio sombrio de la soledad
en estos tiempos de huida el amor viene y va
cuando todo esta perdido otra luz vendra
matara el frio sombrio de la soledad


sin amor no hay futuro[...]


nach, viendo como el amor va, vuelve y se desvanece...
si, el amor viene y va[...]





Dixen que sería un discazo, e non me defraudou, eu diría que me sorprendeu gratamente. E certamente, o amor ven e vai...e quen o pode parar..e quen quere paralo? ninguen, porque é o que nos fai sentir, e sentir fainos ser.